μιαμ μιαμ...αυγουλίλα!

Πανεύκολη και πολύ ελαφριά συνταγή (αν φυσικά το θέλουμε...)

ΥΛΙΚΑ :

•  2 αυγά 
• τυρί τριμμένο (αν θέλετε και με χαμηλά λιπαρά) ....εγώ θα ρίξω και λίγη φέτα... 
• μανιτάρια (είτε κονσέρβα κομμένα είτε από το μανάβη σας) 
• 1 (η και μισό μιας και φτιάχνω ατομική μερίδα) κρεμμύδι ξερό 
• ίσως και καμιά πιπεριά είτε πράσινη είτε κόκκινη (εμένα χωρίς διότι δεν διαθέτει το ψυγείο μου σήμερα...)
• ντομάτα ψιλοκομένη με λίγο απ το χυμό της(μπορείτε και πάλι να χρησιμοποιήσετε είτε  απ τον κήπο σας είτε κονσέρβα)

Βράζω για λίγο την πατάτα με τη φλίδα (να μισοβράσει).Χτυπάω και τα αυγά μου σε ένα πιάτο.Σε αντικολλητικό τηγάνι τσιγαρίζω με ελάχιστο λάδι (γιατί είμαι κ φιτ πανάθεμα με) το κρεμμύδι,τα μανιτάρια και τις πατάτες (και ότι άλλο λαχανικό μου έρθει να βάλλω).Αφού καλοτσιγαριστούν (αν δούμε ότι δεν φτάνει το λάδι επειδή θέλουμε να βάλουμε λίγο, μπορούμε να προσθέσουμε και ελάχιστο νερό) προσθέτουμε το τυράκι και αμέσως μετά τα χτυπημένα αυγά.Μπορούμε να αφήσουμε την ομελέτα μας έτσι η και να προσθέσουμε και ντομάτα όπως έκανα εγώ...

εγώ τη συνόδευσα με βραστά χορταράκια απ'τον κήπο της μαμάς!

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!

Κυρίες και Κύριοι ο Rory Gallagher!

    Και δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω την καινούρια μουσική κατηγορία αλλά και τον μήνα με άλλον απ'τον αγαπημένο του αγαπημένου μου!Rory Gallagher!Ένα όνομα μια ιστορία...Γεννημένος στην Ιρλανδία το 1949...ιστορική μέρα για τους λάτρεις της ροκ,μπλους μουσικής σκηνής και πόσο μάλλον για τους λάτρεις τής κιθάρας.Χαρακτηριστικό του είναι πώς θεωρείται μια απ τις πιο σεμνές παρουσίες διότι για ιδεολογικούς σκοπούς αρνήθηκε και τη δημιουργία σινγκλ με περιεχόμενο το κομμάτι "Edged In Blue" (σίγουρη επιτυχία)όπως επίσης και να γίνει μέλος των "Rolling Stones" όταν του προτάθηκε το 1974. 

    Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα επηρεασμένος απ τον Elvis Pristley στα πολύ νεανικά του χρόνια και στα 12 του κέρδισε σ'ένα διαγωνισμό την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα.Λέγεται πώς τη Stratocaster κιθάρα που θα τον συντρόφευε σε όλη την καριέρα του την απόκτησε στο Κορκ της Ιρλανδίας το 1961.Την είχε παραγγείλει κάποιος άλλος μουσικός κι επειδή δεν του άρεσε το χρώμα δεν την πήρε.Ο ίδιος την απέκτησε με μόλις 100λίρες.Οφείλω να αναφέρω πως θεωρείτε η πρώτη του είδους της στην Ιρλανδία.

    Στην πορεία συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα κι έγινε παγκόσμια γνωστός με τους "Taste" όπου και συμμετείχαν μαζί του ο John Wilson στα ντραμς και ο Richard McCracken στο μπάσο.

    Το 1970 οι Taste διαλύθηκαν και ο Rorry ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα όπου κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνεργάστηκε με τον μπασίστα Jerry McAvoy.

    Στην πορεία του συνεργάστηκε με πολύ μεγάλα ονόματα όπως είναι οι Μάντι Γουότερς, Άλμπερτ Κόλινς, Τζέρι Λι Λιούις, Λόνι Ντόνεγκαν και Αλέξις Κόρνερ. 

    Με το ξεκίνημα τις προσώπικής του καριέρας και για πολλά χρόνια ακόμα μέχρι το τελείωμα της ζωής του έκανε περιοδείες.Παράλληλα το 1985 δημιούργησε και τη δική του δισκογραφικά εταιρία.Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1995 στην Ολλανδία. Τον Απρίλιο, λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος και έπειτα από επιπλοκές, κατέληξε στις 14 Ιουνίου του 1995.

   Κλείνοντας μια τεράστια επιτυχία του Gallagher! : 

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑ!!

    

Μπλέξαμε...όχι τα μπούτια μας!

      Πλέξε, μπλέξε, κάν'τα κουβάρια...για μαλλιά μιλάω...μην πείς πως είναι μόνο για γυναίκες το κείμενο...είναι και για εσένα φίλε μαλλιά!Δεν μιλάω για headbanging μα ούτε και για κορδέλες...μιλάω για κοτσίδες και πλεξούδες....έλα να δούμε εικόνες και βιντεάκια!

     Ε καλά αν δεν είσαι μαλλιάς η αν είσαι άλλα σου αρέσει το όσα παίρνει ο άνεμος σου επιτρέπω να βοηθήσεις την αδερφή σου τη γυναίκα σου την κόρη σου τη θεία σου τη μάνα σου τέλος πάντων να οργανώσει την κατάσταση στο κεφάλι της!

• Ξεκινάμε από τη μία πλευρά πιάνοντας δύο πλάγιες τούφες όπου περνάμε την μία τούφα κάτω από την άλλη.
• Σε αυτό το σημείο πιάνουμε μία κάθετη τούφα και την περνάμε ανάμεσα από τις δύο προηγούμενες. Αυτό είναι και το βασικό σημείο που πρέπει να προσέξετε για να συνεχίσετε
• Γυρνάμε πάλι στις δύο πρώτες τούφες και αυτήν την φορά περνάμε την δεύτερη τούφα κάτω από την πρώτη.
• Συνεχίζουμε όπως και στο βήμα δύο και πάει λέγοντας...

Α και φίλε μαλλιά για σένα!!

ΚΑΝΕ ΚΙ ΕΣΥ ΠΛΕΞΟΥΔΕΣ!

Το χρήμα δεν το λογαριάζω!

 

  Υπολογίζεις μετράς ξαναυπολογίζεις ξαναμετράς....βγαίνεις...μπα τελικά δεν βγαίνεις...και το αυτοκίνητο...;Ας μείνεις παράνομος...όχι όχι να μη μείνεις γιατί αν σε πιάσουν ποιος πληρώνει το πρόστιμο...και τηλέφωνα...πόσο η ασφάλεια, πόσο το κτέο, δεν γαμιέται ποδήλατο, πόδια και παρανομία...

    Και ύστερα σου λέει ο άλλος εκπτώσεις...να γελάσω η να κλάψω..;Μπα δεν θα κάνω τίποτα...πτυχιακή και ύπνο...

Πόσο περίμενα να αρχίσουν οι εκπτώσεις !!! 

Θα αγοράσω επιτελούς εκείνες τις κάλτσες που είχα δει......

   
ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΜΕΝΑ ΛΕΝΕ ΑΔΙΑΦΟΡΗ...

Και τελικά τι είσαι?

      Λες καλημέρα στον εαυτό σου!Ανοίγεις τον υπολογιστή ,πολλές φορές πριν καν φτιάξεις καφέ,και σε πιάνει η ανάγνωση,τα άρθρα,ο καταιγισμός ιδεών,οι σκέψεις,η θύμηση .Πολλές φορές αργώ να γράψω λόγω έλλειψης ιδεών άλλες λόγω υπερβολικού μποτιλιαρίσματος ιδεών στο κεφάλι μου.Σήμερα απλά γράφω διότι ήρθε στη θύμηση μου ένα πρόσφατο συμβάν διαβάζοντας ένα άρθρο.

      Κατ'αρχάς θα ήθελα να αναφέρω πώς το άρθρο έγραφε για έναν συνάνθρωπο μαύρου χρώματος όπου είναι γεννημένος στην Ελλάδα,οι γονείς του είναι από άλλες χώρες,κι ενώ ο άνθρωπος αισθάνεται Έλληνας,υμνεί τον ελληνικό ύμνο,ζητοκραυγάζει για τις ελληνικές ομάδες,μια μέρα του λένε δεν έχεις χαρτιά,πρόβλημά σου μέχρι να δούμε τι θα σε κάνουμε κρατητήριο και λογικά απέλαση να πας από εκεί που ήρθες."Μα εγώ ήρθα από εδώ".Το παιδί στο άρθρο απλά εκφράζει τον πόνο του και τη δυσαρέσκειά του...το πόσο πίσω τον πήγε η γραφειοκρατία απλά και μόνο περιμένοντας συνέχεια τα χαρτιά.Έχασε το δικαίωμα ξαφνικά να ανοίξει επιχείρηση να ακολουθήσει το ρυθμό σταδιοδρομίας άλλων ανθρώπων παρά την θέληση που είχε, απλά και μόνο γιατί έπρεπε να κυνηγάει τα χαρτιά. 

     Εγώ λοιπόν με αφορμή αυτό το παιδί και τη δική μου αίσθηση πως δεν είμαι ρατσίστρια,και θα προσπαθήσω να παραμείνω έτσι ακόμα κι αν οι γύρω μου το θεωρούν λάθος, ήθελα να γράψω για το συμβάν που προανέφερα.Πρόσφατα στο μαγαζί που εργάζομαι ένας άνθρωπος πακιστανικής προέλευσης αποπειράθηκε να μας κλέψει κάτι.Ίσως η πείρα ίσως το γεγονός ότι κάτι δεν πήγαινε καλά,το πήρα χαμπάρι,παρ όλα αυτά θεωρήθηκα ότι δεν είχα σωστή αντίδραση,ιδιαίτερα βλέποντας έναν τέτοιο άνθρωπο και θα έπρεπε να το είχα χειριστεί πιο σωστά.

    Το παιδί το αναγνώρισα στο δρόμο την ίδια κι όλλας μέρα, καλέσαμε την αστυνομία και του έγινε μήνυση.Οπότε θεωρώ αφού έπραξε λάθος του άξιζε,άλλωστε από ότι φάνηκε έπραττε συχνά τέτοια λάθη. Μαζί με το παιδί όμως έπιασαν και δυο φίλους του που ήταν παρέα στο δρόμο.Δεν ξέρω αν τα παιδιά αυτά είχαν ιστορικό,δεν μας ανέφεραν κάτι στην αστυνομία,κι αυτό είναι περίεργο διότι πριν καλά καλά πούμε οτιδήποτε,για τον "κακό" της υπόθεσης τα είχαμε μάθει όλα.Το μόνο που έμαθα είναι ότι δεν είχαν χαρτιά κι ότι θα τους έστελναν προς απέλαση.

     Δεν λέω δίκαιο και λογικό αφού πιάστηκαν χωρίς χαρτιά κι επίσης δίκαιο και λογικό διότι αποκλείεται να μην ξέρεις με ποιον κάνεις παρέα.Αλλά μα την αλήθεια μου δεν μ'άρεσε που πιάστηκαν και αυτά τα παιδιά με δική μου ευθύνη και ο λόγος είναι απλός,εδώ δεν έχουμε να φάμε καλά καλά,άμα ήμασταν στη θέση τους πώς στο καλό θα βγάζαμε χαρτιά η ακόμα και πώς θα φεύγαμε από εδώ.

     Για το τέλος άφησα αυτό και μόνο,μου χει τύχει να μας κατακλέβουν και Έλληνες σε κατάστημα όπως και μου χει τύχει να αφήνουν λεφτά μετανάστες στο μαγαζί, αλήτης δεν γεννιέσαι για μένα... γίνεσαι....Δεν ξέρω πιο είναι το σωστό για τους άλλους,ξέρω πιο είναι το σωστό όμως για μένα.Δεν ξέρω λοιπόν αν ΕΣΥ είσαι...εγώ πάντως δεν είμαι.

Υ.Γ.1 : Τονίζω ότι δεν υποστηρίζω την παρανομία σε καμία περίπτωση.Συμφωνώ στη νομιμότητα με τα σωστά κριτήρια και στην καλή συμπεριφορά ίσα σε όλους τους ανθρώπους που το αξίζουν σύμφωνα με  τη συμπεριφορά τους.

Υ.Γ.2 : Μην ξεχνάμε πως πολλοί Έλληνες υπήρξαν και συνεχίζουν να είναι και επιπλέον να προσθέτονται κι άλλοι, ιδικά με τα νέα δεδομένα στη χώρα μας, μετανάστες.

High heels!

          Που πας κουκλίτσα μου με το τακούνι αφού ούτε με παντόφλα δεν το έχεις γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.Ναι θα συμφωνήσω πολλοί ταχθήκανε στο βωμό του υψηλού τακουνιού...τέχνες και τέχνες ανάδειξαν αυτή τη λατρεία μέσω βιβλίων, μουσικών κομματιών και ταινιών...για φωτογραφίες δεν χρειάζεται να γίνει ούτε λόγος...πολλοί λάτρεψαν το τικ τακ του τακουνιού και σκίρτησε η καρδιά τους στο άκουσμα.

          Και πάλι όμως θα αναρωτηθώ "που πας καλή μου με το τακούνι αφού δεν το έχεις"...πόσες φορές λοιπόν έχετε κάνει αυτή τη ρητορική ερώτηση...και ναι δεν γίνεται να είναι όλες σεξοβόμβες και να κινούνται ανέμελα με τα ψηλοτάκουνα.Ενημερώσου όμως χρυσή μου...υπάρχουν και παπούτσια με τακουνάκι έτσι για να νιώθεις πως και εσύ ανεβαίνεις έναν όροφο αφού δεν μπορείς δύο...αν πάλι δεν έχει πρόβλημα με τα ύψη αλλά είναι αλλού το θέμα,υπάρχουν και τα τακούνια που είναι αρκετά χοντρά για να νιώθεις ότι πατάς σταθερά στη γη!

          Αν πάλι δεν σου ταιριάζουν,δεν σε βολεύουν η όλα τα παραπάνω αποδέξου το!Υπάρχουν τόσα ντιζαινάτα πατούμενα...μπαλαρίνες, μποτάκια, ημιμποτάκια, μπότες, αθλητικά, κάζουαλ, σνίκερς...υπομονή και σίγουρα θα βρεις κάτι που να σου ταιριάζει!

          Κι εσύ άντρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο πρέπει επιτέλους να μάθεις πως ούτε πάνε σε όλες ούτε όλες έχουν υπέροχα πόδια, τουλάχιστον ορισμένες προσπαθούν να αναδείξουν ότι έχουν...καλό είναι κι αυτό  μην παραπονιέσαι γιατί η δικιά σου έχει στραβά καλάμια,μεγάλες πατούσες η χοντρές γάμπες...κάνει ότι μπορεί!!!

          Θα πρέπει βέβαια να αναφέρω, έστω και στο τέλος και σαν δώρο για μένα αλλά και για τις φίλες που δεν το έχουμε με τα απόλυτα ψηλοτάκουνα πώς έχει αποδειχτεί ιατρικά πως τα πολύ ψηλά τακούνια και μάλιστα σε συχνή χρήση είναι επιβλαβή για τα πόδια.

About time!

     Δεν ξέρω τι να πω και τι να μην πω γι αυτή την ταινία.Προκαλεί συναισθήματα και έκπληξη συνάμα.Βέβαια δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς αφού είναι γραμμένη και σκηνοθετημένη από έναν άσο αυτού του είδους ταινιών.Τ'όνομα αυτού Richard Curtis.

     Ο Richard Whalley Anthony Curtis είναι Βρετανός σεναριογράφος,μουσικός παραγωγός,ηθοποιός και σκηνοθέτης.Είναι γνωστός για τις ρομαντικές κομεντί "Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία", "Το ημερολόγιο της Bridget Jones", "Μια βραδιά στο Notting Hill", "Αγάπη είναι"(ίσως να την έχω δει και 6-7 φορές!) και "The girl in the Cafe".

     Το σενάριο συνδυάζει έρωτα, δεύτερες ευκαιρίες και επιστροφή στο χρόνο για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως τελικά η ζωή είναι για να τη ζεις στο έπακρο καθημερινά, δίχως πρόβα. Ένας νεαρός, ασκούμενος δικηγόρος, μόλις συμπληρώνει το 21ο έτος της ηλικίας του, ανακαλύπτει ότι, όπως όλοι οι άντρες στην οικογένειά του, έτσι κι εκείνος έχει πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και μάλιστα, σε όποια χρονική στιγμή του παρελθόντος του επιθυμεί, και να διορθώνει ό,τι θέλει. Ο πρωταγωνιστής, αρχικά, αποφασίζει, όπως κάθε νεαρός της ηλικίας του, να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο προκειμένου να αποκτήσει φιλενάδα, και γι’ αυτό γυρίζει πίσω, κάθε φορά που κάνει κάτι λάθος στον τομέα του φλερτ και των σχέσεων ώστε να το δοκιμάσει μια δεύτερη φορά. Όμως, αυτό το ταξίδι, παρά τα δώρα που φέρνει, δεν είναι πάντα ευχάριστο ή εύκολο...

     Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά , μόνη με παρέα, αγκαλιά η όχι (με το γκομενάκι ή τα ποπ κορν!) και απολαύστε μια ευχάριστη ταινία με στυλ (όσον αφορά τη μόδα), αξιοζήλευτα σπίτια και πιθανότητα συγκίνησης (τα χαρτομάντιλα να τα έχετε κοντά!).

ΚΑΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ!